جوکوویچ با تردید ملبورن را ترک کرد؛ شکست مقابل آلکاراس، سن بالا و نسل جدید، آینده پرافتخارترین تنیسور تاریخ را در هالهای از ابهام قرار داده است.نواک جوکوویچ ملبورن را ترک کرد؛ نه با جام، نه با رکورد تازه، بلکه با پرسشهایی که شاید برای اولینبار، جدیتر از همیشه به نظر میرسند. با این حال، یک چیز تغییر نکرده است: رویای گرنداسلم شماره ۲۵ هنوز زنده است.
شکست چهارسته مقابل کارلوس آلکاراس در فینال اوپن استرالیا، فقط یک باخت معمولی نبود. جوکوویچ پس از مسابقه، جملاتی گفت که برای هوادارانش ناآشنا بود؛ حرفهایی که بوی وداع میداد.او در رود لیور آرنا خطاب به تماشاگران گفت:
«فقط خدا میداند فردا چه میشود، چه برسد به شش ماه یا یک سال بعد. این یک سفر فوقالعاده بود. دوستتان دارم.»
برای بسیاری، این جملهها بیشتر شبیه خداحافظی بود تا یک تشکر ساده.ملبورن پارک سالها قلمرو بیچونوچرای جوکوویچ بوده است؛۱۰ قهرمانی در اوپن استرالیا، آماری که شاید هیچگاه تکرار نشود.اما این بار، تاریخ ورق خورد.نوله برای نخستینبار در فینال این گرنداسلم شکست خورد؛ آن هم مقابل رقیبی ۱۷ سال جوانتر.
آیا نواک جوکوویچ به آخر خط ورزش حرفه ای خود رسیده است؟
با وجود افتخارات، ارتباط جوکوویچ با تماشاگران استرالیا همیشه ساده نبوده است. اتفاقات جنجالی سال ۲۰۲۲ و محرومیت او به دلیل عدم تزریق واکسن کرونا، زخمی عمیق در این رابطه ایجاد کرد.
اما این بار، ورق برگشت.
جوکوویچ پس از مسابقه گفت:
«در دو بازی آخر، عشقی از شما گرفتم که هرگز در استرالیا تجربه نکرده بودم. سعی کردم سالها با تنیس خوب پاسخ آن را بدهم.»او حتی فاش کرد که برای این لحظه، دو سخنرانی آماده کرده بود؛ یکی برای قهرمانی و یکی برای شکست.جوکوویچ با قهرمانی در اوپن آمریکا ۲۰۲۳ به رکورد ۲۴ گرنداسلم رسید و در کنار مارگارت کورت ایستاد. اما از آن زمان، جام جدیدی به کلکسیونش اضافه نشده است.
دلایل روشناند:
بالا رفتن سن (۳۹ سالگی در پیش است)
مصدومیتهای مقطعی
ظهور نسل جدید و بیرحم
کارلوس آلکاراس و یانیک سینر، حالا مانع اصلی رؤیای تاریخی او هستند.
نشانههای امید؛ چرا هنوز نباید جوکوویچ را تمامشده دانست؟
با وجود همه تردیدها، این تورنمنت نشانههایی امیدوارکننده داشت.
H3: بردی که پیام داشت
پیروزی پنجسته و فرسایشی مقابل یانیک سینر، بازیکنی ۱۴ سال جوانتر، نشان داد که جوکوویچ هنوز میتواند در بالاترین سطح بجنگد.
اما در فینال، پس از بردن ست اول، آلکاراس کنترل مسابقه را بهدست گرفت و با نتایج:
۶-۲، ۶-۲، ۶-۳ و ۷-۵
جام را بالای سر برد.
بسیاری معتقدند فینال یکشنبه، بهترین و شاید آخرین شانس جوکوویچ برای فتح گرنداسلم ۲۵ بود؛ آن هم در جایی که بیشترین موفقیت را داشته است.
مسیر او تا فینال با خوششانسی هم همراه شد:
صعود بدون بازی در دور چهارم
انصراف برخی رقبا به دلیل مصدومیت
اما تکرار پیروزیهای سنگین، انرژیای فراتر از توان یک بدن ۳۸ ساله میطلبد.
نوله واقعبین است، اما تسلیم نشده:
«میدانستم برای قهرمانی باید آلکاراس و سینر را ببرم. یکی را شکست دادم؛ این یک قدم جلوتر از سال قبل بود. امیدوارکننده است، اما برای من کافی نیست.»
و جملهای که همهچیز را خلاصه میکند:
«همیشه باور دارم میتوانم به آن چیز خاص برسم؛ وگرنه اصلاً ادامه نمیدادم.»
خداحافظی جوکوویچ هنوز رسمی نشده، اما سایهاش بیش از هر زمان دیگری احساس میشود. با این حال، تا وقتی ایمان و انگیزه باقی است، رؤیای گرنداسلم ۲۵ زنده خواهد ماند.
