سوء استفاده از یک کشتی گیر برای حضور در سه تورنومنت پشت سر هم کمی اذیت کننده است.در ظاهر، کسب سه مدال طلای پیاپی توسط غلامرضا فرخی باید شادی بزرگی برای کشتی ایران باشد؛ اما بسیاری از علاقهمندان نگراناند که مبادا این موفقیتها آغاز سوء استفاده از یک پدیده جوان باشد. پدیدهای که در دو ماه اخیر بارها روی تشک رفته و با وجود همه درخشش، وارد دورهای از فشردگی بیسابقه مسابقات شده است.
فرخی که هنوز به ۲۱ سالگی نرسیده، در دو ماه گذشته مسیری را طی کرده که شاید برای یک کشتیگیر باتجربه هم طاقتفرسا باشد. او ابتدا در رقابتهای جهانی با اقتدار قهرمان وزن ۸۲ کیلوگرم شد و همه را شگفتزده کرد.تنها چند هفته بعد، این جوان مستعد در رقابتهای امیدهای جهان – آن هم در وزن بالاتر یعنی ۸۷ کیلو – دوباره روی سکوی قهرمانی ایستاد. همین پیروزیها کافی بود تا نامش در کنار ستارههای آیندهدار کشتی دنیا مطرح شود.
در جدیدترین حضور، فرخی در بازیهای کشورهای اسلامی نیز مدال طلای وزن ۸۷ کیلوگرم را گرفت. پیروزی ۶ بر صفر در فینال نشان از اقتدار او داشت، اما باز هم همان سؤال مهم مطرح شد:
آیا این حجم از مسابقات برای یک کشتیگیر جوان طبیعی است؟
سوء استفاده از غلامرضا فرخی برای حضور در سه تورنومنت سنگین
سه تورنمنت سنگین، آن هم طی دو ماه، برای هر ورزشکاری در دنیا خطر آسیب جسمی و تخلیه کامل انرژی را دارد. فشاری که شاید امروز دیده نشود، اما در سالهای آینده میتواند او را از مسیر پیشرفت دور کند.
مسئله اصلی فراتر از خستگی یا مصدومیت احتمالی است. پرسش بزرگتر این است:
آیا واقعاً در این وزن هیچ کشتیگیر دیگری نداریم؟
اگر هدف از رقابتهای امید پرورش نسل جدید است، چرا همان پدیدهای را که بهسختی به تیم ملی رسیده، در تمام مسابقات پیاپی استفاده میکنیم؟
این رویه بیشتر شبیه سوء استفاده از یک پدیده است تا ساختن یک قهرمان پایدار.
فرخی توانمند، پرانرژی و عطش قهرمانی دارد، اما حتی بهترینها هم ظرفیت محدودی دارند. اینکه بارها پشت سر هم روی تشک برود، مشخصاً خطرناک است.با توجه به اینکه وزن ۸۷ کیلو وزن المپیکی است، فرخی در صورت مدیریت صحیح میتواند یکی از امیدهای اصلی ایران در المپیک لسآنجلس باشد. اما این اتفاق زمانی میافتد که از او بهدرستی محافظت شود، نه اینکه در هر تورنمنت داخلی و خارجی حضور داشته باشد.
