فجرسپاسیِ این فصل فقط یک تیم معمولی در لیگ برتر نیست؛این تیم، امضای پیروز قربانی را پای هر بازیاش دارد. تیمی جسور، پرانرژی و بیپروا که آرامآرام دارد قواعد نانوشته فوتبال ایران را به چالش میکشد.پیروزی بزرگ فجرسپاسی مقابل تراکتور در ورزشگاه پارس شیراز، صرفاً سه امتیاز نبود؛این برد، یک اعلام حضور رسمی بود. پیامی روشن از تیمی که روی کاغذ قرار نبود اینقدر زود قد بکشد، اما در زمین مسابقه تصمیم گرفت منتظر کسی نماند.
فجر با ترکیبی نهچندان پرستاره، اما با ذهنیتی هجومی و تعویضهایی حسابشده، یکی از مدعیان اصلی قهرمانی را از پا درآورد و خودش را به رده ششم جدول رساند؛ جایگاهی که معمولاً برای تیمهای پرهزینهتر رزرو میشود، نه تیمی از شیراز با این اسکواد.
مدتهاست پیروز قربانی جملاتی میگوید که در فوتبال ایران یا گفته نمیشوند، یا خیلی زود تکذیب میشوند.او چند هفته پیش بدون لکنت گفت تیمش «متفاوت» است، برنامه دارد و حتی پا را فراتر گذاشت:
فجرسپاسی باید فصل آینده برای قهرمانی بجنگد.
پیروز قربانی سرمربی که می خواهد تیمش برای قهرمانی بجنگد.
او حتی درباره خودش هم محافظهکار نبود؛ حرفهایی که کمتر مربیای جرأت بیانش را دارد:«به جایی رسیدهام که دیگر جنسم را ارزان نمیفروشم. مربی گرانی هستم…»
جملاتی که شاید در زمان بیان، جسورانه یا حتی اغراقآمیز به نظر میرسیدند، اما قربانی حالا هر هفته با یک نتیجه بزرگ، برایشان سند رو میکند.
نتایجی که اتفاقی نیستند
فجرسپاسی در نیمفصل دوم، سه پیروزی و دو شکست داشته؛
اما نکته طلایی اینجاست:
برد مقابل تراکتور
برد مقابل پرسپولیس
دو تیمی که مستقیماً در کورس قهرمانیاند.تیمی که در پنج هفته، دو مدعی قهرمانی را شکست میدهد یا خیلی خوششانس است، یا خیلی خوب فکر میکند.
فجرِ پیروز قربانی، بیش از هر چیز تیمی جاهطلب و پرتلاش است.
راز اصلی فجرسپاسی
فجرسپاسی نه ستارههای گرانقیمت دارد، نه نیمکتی پرزرقوبرق؛اما چیزی دارد که بسیاری از تیمها از آن محروماند: ذهنیت مشترک.
از حرفهای قربانی در نشستهای خبری تا صحبتهای بازیکنان در میکسدزون، یک خط فکری واضح دیده میشود:
جاهطلبی بدون ترس.
بازیکنان بعد از برد مقابل تراکتور طوری صحبت میکردند که انگار این پیروزی نه شگفتی بوده و نه سقف آرزوها. این همان ذهنیتی است که از بالا به تیم تزریق شده؛ از مربیای که از روز اول، تیمش را کوچک ندید.
در فوتبال ایران، بسیاری از مربیان برای کمکردن فشار، از هدفگذاریهای بزرگ فرار میکنند.پیروز قربانی اما مسیر عکس را انتخاب کرده است؛او نهتنها از اهداف بزرگ نمیترسد، بلکه آنها را علنی بیان میکند:«اگر گفتم فصل آینده میتوانیم مدعی قهرمانی باشیم، از دید فنی گفتم و هنوز هم پای حرفم هستم.»
این جمله از زبان مربی تیمی مطرح شده که در ۳۷ سال تاریخش، چنین جسارتی را تجربه نکرده بود.
اما فجرِ امسال، بهوضوح با گذشتهاش فرق دارد.
پیروزی مقابل تراکتور، برد برابر پرسپولیس، جایگاه ششم جدول و روند روبهرشد تیم، همه یک سؤال را پررنگ میکنند:
آیا شاهد تولد آرام یک پروژه واقعی و متفاوت هستیم؟
یک چیز حالا کاملاً روشن است:فجرسپاسی این فصل صرفاً برای ماندن در لیگ برتر نجنگیده و پیروز قربانی، دیگر آن مربی کمصدا و محافظهکار نیست.
او حالا دقیقاً همان چیزی شده که خودش گفت:مربیای که جنسش را ارزان نمیفروشد.
