وقتی آرسنال در سال ۲۰۰۴ با تیم افسانهای آرسن ونگر لیگ برتر انگلیس را فتح کرد، کمتر کسی تصور میکرد هواداران این باشگاه بیش از دو دهه برای تکرار آن جشن بزرگ انتظار بکشند. آن روزها توپچیها نماد فوتبال مدرن بودند؛ تیمی شکستناپذیر که انگار قرار بود سالها بر فوتبال انگلیس حکومت کند.
اما فوتبال در این ۲۲ سال کاملاً تغییر کرد. نسلها عوض شدند، قدرتهای تازه ظهور کردند و ستارههایی پا به میدان گذاشتند که تاریخ این ورزش را بازنویسی کردند. حالا قهرمانی دوباره آرسنال با هدایت میکل آرتتا فقط یک جام نیست؛ پایان یک انتظار طولانی و آغاز عصری تازه برای باشگاهی است که سالها از اوج فاصله گرفته بود.
۲۲ سال از آخرین قهرمانی آرسنال در لیگ برتر گذشته است
در دوران طلایی آرسن ونگر، آرسنال یکی از ترسناکترین تیمهای اروپا بود. تیمی با ستارههایی مانند تیری آنری، پاتریک ویرا و دنیس برگکمپ که فوتبال هجومی و چشمنواز را به سطحی تازه رسانده بودند.اما پس از آن دوران، شرایط بهتدریج تغییر کرد. پروژه باشگاه وارد دوران افت شد و مربیان بعدی نتوانستند شکوه گذشته را بازگردانند. در این میان، نسل جدیدی از هواداران فوتبال رشد کردند که تنها خاطرهشان از آرسنال بزرگ، ویدئوهای قدیمی شبکههای اجتماعی بود.
میکل آرتتا در شرایطی هدایت آرسنال را بر عهده گرفت که باشگاه از کورس مدعیان فاصله گرفته بود. اما او آرامآرام تیمی ساخت که دوباره شخصیت قهرمانی پیدا کرد.بازگشت توپچیها به صدر فوتبال انگلیس باعث شد بسیاری از هواداران جوان، آرتتا را ناجی باشگاه بدانند؛ مربیای که روح جنگندگی را دوباره به لندن بازگرداند.
یکی از بزرگترین تغییرات فوتبال در فاصله دو قهرمانی آرسنال، تبدیل شدن منچسترسیتی به یک ابرقدرت بود. در اوایل دهه ۲۰۰۰، سیتی تیمی متوسط محسوب میشد و هیچکس آن را رقیبی جدی برای بزرگان لیگ نمیدانست.اما با سرمایهگذاری عظیم و حضور پپ گواردیولا، این باشگاه به یکی از موفقترین تیمهای جهان تبدیل شد. سیتی حالا نهتنها مدعی دائمی لیگ برتر است، بلکه در اروپا نیز به قدرتی تعیینکننده تبدیل شده است.
در همین دوران، ژوزه مورینیو وارد فوتبال انگلیس شد؛ مربی جاهطلبی که پس از قهرمانی تاریخی با پورتو، هدایت چلسی را بر عهده گرفت و فوتبال جزیره را متحول کرد.چلسی با سرمایهگذاری رومن آبراموویچ از یک تیم سنتی به مدعی بزرگ اروپا تبدیل شد. مورینیو هم با شخصیت خاص و تاکتیکهای متفاوتش، تعریف تازهای از مربیگری مدرن ارائه داد.
وقتی آرسنال آخرین قهرمانیاش را جشن گرفت، کریستیانو رونالدو هنوز بازیکنی جوان در منچستریونایتد بود و لیونل مسی فقط بهعنوان یک استعداد آیندهدار شناخته میشد.اما در ادامه، این دو فوقستاره به بزرگترین نمادهای تاریخ فوتبال تبدیل شدند. رقابت مسی و رونالدو طی دو دهه، دنیای فوتبال را تسخیر کرد و استانداردهای جدیدی برای موفقیت تعریف شد.
بارسلونا با هدایت پپ گواردیولا سبک تیکیتاکا را به اوج رساند؛ فلسفهای که نهتنها فوتبال باشگاهی، بلکه تیم ملی اسپانیا را نیز متحول کرد.سلطه اسپانیا بر فوتبال جهان و قهرمانیهای متوالی در اروپا و جام جهانی، نتیجه همان انقلابی بود که در بارسلونا شکل گرفت.
در این سالها، رئال مادرید نیز دوران تازهای از موفقیت را تجربه کرد. کهکشانیها پس از سالها انتظار، دوباره قهرمان اروپا شدند و سپس با چندین قهرمانی متوالی، سلطه خود را بر لیگ قهرمانان تثبیت کردند.در سوی دیگر، لیورپول با یورگن کلوپ احیا شد. سرخهای آنفیلد پس از سالها ناکامی، دوباره به قدرت اول انگلیس تبدیل شدند و ستارههایی مانند محمد صلاح نقش مهمی در این بازگشت تاریخی داشتند.
شاید جالبترین بخش ماجرا این باشد که بسیاری از استعدادهای امروز فوتبال، حتی دوران قهرمانی آرسنال را به یاد ندارند.یامین یامال، پدیده جوان اسپانیا، سه سال بعد از آخرین قهرمانی توپچیها متولد شد. برای نسل جدید، ستارههایی مثل آنری و ویرا بیشتر شبیه افسانههایی هستند که فقط در کلیپهای قدیمی دیده میشوند.
